„— Tuan, jesteśmy niedaleko. Tu jest pastwisko Dusunów, ale wszystkie zwierzęta spędzili do wioski. Wszyscy pojechali na święto.
Dennis przytaknął i począł jak tamci pętać swego bawołu.
3 — Trzy duchy z Borneo
Potem, już pieszo, wszyscy trzej ruszyli szybko naprzód. Dzwony biły coraz głośniej i ponaglająco. Kiedy przechodzili błotnisty strumień, rytm dzwonów, rozkołysany i taneczny, przeszedł w jednostajny rytm, aż zmienił się w jeden wibrujący ton. Teraz dźwięk rozbijał gęste powietrze niczym groźna siła, która unicestwia wszelkie dobre myśli, a rozpala płomień pierwotnych żądz, nienawiści i zemsty.
Nieco dalej ścieżka podniosła się tak stromo, że zmuszeni byli drapać się po startych kamieniach jak po stopniach. Dotarli na szczyt i stanęli na małej polance, gdzie wydłużały się cienie okalających ją drzew. Kredy zatrzymali się, by zaczerpnąć tchu, natrętny dźwięk dzwonu raptownie umilkł i na moment zaległa cisza.
Nagle, z daleka, jakby gdzieś po drugiej stronie polany, rozległo się wołanie. Najpierw łagodne, a potem coraz głośniejsze i ostrzejsze, aż przeszło w potężny chór głosów „Maboga! Maboga! Aki, Nasz Ojcze! Maboga!" Po czym zapadła cisza i tylko słychać było szybki tupot biegnących stóp. Trzej mężczyźni pobiegli przez ocienioną polanę. Bez tchu wpadli na ścieżkę w dżungli, przebitą przez sam środek omszałego wzgórza. Po obu stronach dróżki jarzyły się fantastyczne światła niezliczonych pochodni, gorejących na płaskowzgórzu. Zatrzymali się w cieniu drzew, by zbadać okolicę.“(13)