„Andrea miała na sobie błękitną suknię z długim stanem i wąską w pasie jak u osy. Suknia ta rozchylała się z przodu, ukazując muślincwą spódnicę z trzema haftowanymi falbanami. Miała krótkie rękawy z haftowanymi burkami z muślinu. Haftowana chusteczka wstydliwie zakrywała dziewczęce piersi. Włosy były przewiązane skromnie błękitną wstążką, tego samego koloru co i suknia. Te włosy spadające wokół twarzy na szyję i ramiona stanowiły daleko piękniejszą ozdobę niż pióra i koronki, jakie wówczas stosowano. Dumnego i skromnego zarazem oblicza dziewczyny o matowej, delikatnej cerze nie tknął nigdy róż.
W drodze włożyła Andrea na ręce o długich, kształtnych palcach jedwabne rękawiczki, pozostawiając w piasku ogrodowej alei ślad jasnoniebieskich atłasowych pantofelków, na wysokich obcasach.
W pałacu dowiedziała się, że małżonka delfina udała się na przechadzkę w towarzystwie architekta i naczelnego ogrodnika. Z najwyższego piętra dochodził turkot koła tokarki, na której delfin sporządzał zamek do swojej ulubionej szkatułki.
Andrea, chcąc odnaleźć małżonkę delfina, przeszła wzdłuż pałacu. Rosnące przy pałacu kwiaty, starannie na noc okrywane, podniosły^pomimo dość późnej pory blade główki, jakby wchłaniając ostatnie promienie słońca, jeszcze bledsze niż one seme. Ponieważ zbliżał się wieczór, gdyż o tej porze roku noc zaczynała się o godzinie szóstej, chłopcy zatrudnieni w ogrodzie nakładali na najdelikatniejsze rośliny szklane naczynia.“(7)