„Carty chciał odezwać się, ale przerwał mu ryk radości.
— Oba trafione, oba trafione! — wrzeszczano i niewiele brakowało, aby mistrzynię porwano na ramiona i obniesiono triumfalnie wokół dyliżansu. Przeszkodził temu Carty.
— Dosyć! — krzyknął, a zwracając się do pasażerki — Ma pani znakomite oko i jeśli życzy sobie jechać na dachu, bardzo proszę.
Stwierdził to z taką pewnością siebie, jakby był dowódcą oddziału wojska. Ale najdziwniejsze było to, że nikt nie zaprotestował przeciw takiej uzurpacji władzy.
— Proszę na górę — komenderował Carty. — Najpierw pani!
Podszedł do siedzącej, chwycił ją za rękę, pociągnął do pojazdu, skąd przy pomocy jeszcze dwu par rąk kobieta została wciągnięta na dach.
— A teraz jeszcze dwie osoby. Dwu dobrych strzelców. Szybciej, panowie, szkoda każdej minuty.
Kiedy załoga dachu została uzupełniona, Carty zarządził
— Robimy barykadę z bagaży!
Na dachu spoczywało kilka wypchanych worków, przymocowanych sznurami. Zostały odwiązane i umiejętnie rozłożone po bokach.
— Hej, dżentelmeni! — ryknął z wysokości Carty. — Ruszamy!
Gromadka posłusznie podbiegła chwiejnym krokiem ku drzwiczkom dyliżanu. Wreszcie jakoś się upakowali.
— Woźnico! — zawołał niezmordowany koniokrad.“(5)