„Co do mnie, myślę, że ten maleńki przedsmak katastrofy dobrze Amerykanom zrobił. Nie chcę już nawet wyobrażać sobie, jak by to wszystko wyglądało, gdyby tak do zapaści energetycznej dołączył się jeszcze element paniki, czy tym bardziej — poważny kryzys międzynarodowy. Ze to wszystko było bardziej śmieszne niż tragiczne — wielka w tym zasługa zaradności Amerykanów i ich nadzwyczajnego zmysłu organizacyjnego. Ale mogło być gorzej. Dużo gorzej. Wśród takich, co nie chcą dmuchać na zimne, najwięcej jest takich, którzy nigdy się jeszcze nie sparzyli na gorącym.
Wszystkie jednak opowieści lotnicze i kolejarskie bledną w porównaniu z tym, co się tej nocy działo na nowojorskich drogach i ulicach. W największym zatorze wszystkich czasów, w gigantycznym skrzepie żył cywilizacji ugrzęzło, jak później obliczono, około dziewięciu milionów samochodów. Liczbę zderzeń szacowano na 40 tysięcy. Inaczej mówiąc, w ciągu tych szesnastu godzin, bo tyle trwała całkowita likwidacja skutków awarii, co dwie sekundy ktoś, gdzieś, na kogoś wjeżdżał. Aż dziwne, że cały ten karambolgigant kosztował tylko dwustu zabitych. Jak na rzeź, która się normalnie odbywa na amerykańskich drogach, była to wyraźna taryfa ulgowa. Może za przyczyną amerykańskich harcerzy, którzy dobrowolnie, bez żadnych rozkazów, wyszli niemal natychmiast na pobliskie skrzyżowania i zaczęli, jak mogli, regulować ruch.“(14)