„Węglan wapnia wskutek bardzo małej rozpuszczalności działa znacznie łagodniej i wolniej niż tlenek lub wodorotlenek wapnia. W glebie ulega on stopniowo hydrolizie w miarę wiązania jonów wodorotlenowych przez jony wodorowe kwasów. Proces ten nie jest tak gwałtowny, jak zobojętnianie kwasów przez wodorotlenek wapnia. Ponadto węglan wapnia nigdy nie jest tak doskonale rozdrobniony, jak wodorotlenek. Zbiorowa powierzchnia cząstek węglanu wapnia wymieszanych z glebą jest więc mniejsza od powierzchni równoważnej ilości wodorotlenku wapniowego. Duża część węglanu wapnia nie bierze udziału w procesach zobojętniania kwasowości gleb, lecz stanowi stopniowo zużywaną rezerwę.
Krzemian wapnia, podobnie jak węglan, zobojętnia kwaśny odczyn środowiska, gdyż uwalnia jony wodorotlenowe. Działanie krzemianu wapnia jest jednak słabsze niż węglanu. Szybkość działania krzemianu zależy też od stopnia jego rozdrobnienia. Im mniejsze są cząstki, tym większą mają zbiorową powierzchnię, co ułatwia hydrolizę.
Tlenek lub wodorodenek, węglan i krzemian wapnia to zasadnicze związki wapnia używane do zobojętnienia kwaśnego odczynu gleb. Czwartą formą używanych nawozów wapniowych jest gips, który jednak nie ma właściwości neutralizowania kwasowości gleb, a stanowi tylko składnik pokarmowy dla roślin i źródło jonów Ca2+ dla gleby, poprawiając strukturę fizyczną gleb zasadowych nie wymagających podwyższenia pH, a jedynie obecności jonów Ca1"".“(10)